Het knelpunt zijn niet de agents. Dat ben ik
Als ik meerdere AI-agents tegelijk laat draaien, remmen de agents me niet af. Wat me afremt, is dat ik niet weet wie op me wacht.
Ik laat meerdere AI-agents tegelijk draaien. Claude Code, Codex, elk op een ander project, elk met een andere taak. De een bouwt een functie, de tweede repareert een test, de derde schrijft documentatie.
Lang dacht ik dat de grens in de prestaties van de agents lag. Dat is niet zo. De grens ben ik. Mijn aandacht. Een agent die twintig minuten op mijn "ja" wacht, werkt niet. En ik weet het niet, want ik kijk naar een ander venster.
Waar de tijd verloren gaat
Ik had vijf tot tien terminals in VS Code. Ze zagen er allemaal hetzelfde uit. Een zwart venster, tekst, een cursor. Om te weten wat erin gebeurde, moest ik het openen en lezen.
Steeds weer dezelfde drie situaties. Een agent heeft iets gevraagd en wacht op antwoord. Een agent liep vast op een fout en niemand probeerde het opnieuw. Een agent maakte het werk af en niemand pakte het op. In alle drie de gevallen staat het werk stil en heb ik het gevoel dat alles loopt.
Een vastgelopen build of een onbeantwoorde vraag verstopt zich tussen de andere vensters. Dat was het hele probleem: ik zag niet wie stilstond.
Fleet: één venster voor de hele vloot
Dus bouwde ik mijn eigen tool. Ik noem hem Fleet. Het is een desktopapp, alleen voor mij. Eén venster, bovenaan tabbladen per project.
Elk project heeft een eigen PO, een product owner. Dat is een agent die het totaalbeeld van het project vasthoudt. Hij staat als eerste vastgezet en gaat nergens heen. Daarnaast draaien werkterminals. Een nieuwe voeg ik met één klik toe, Claude of Codex, afhankelijk van de taak. Als het werk klaar is, sluit ik de terminal.
De agents draaien door, ook als ik Fleet sluit. Het venster is alleen een weergave. Het werk leeft eronder.
Elke agent moet zeggen in welke staat hij is
Dit is de kern van het geheel. Elke terminal heeft een status, in gewone woorden en met een kleur. Niet "er gebeurt iets", maar precies:
- Vraagt: wacht op mijn beslissing. Rood.
- Fout: er is iets gecrasht. Ook rood.
- Klaar, er mist iets: de agent is klaar, maar schreef zelf dat hij iets niet heeft geverifieerd of mij nodig heeft. Oranje.
- Stil: doet alsof hij werkt, maar er is tien minuten niets gebeurd. Waarschijnlijk vastgelopen. Grijs met een amberkleurige ring.
- Testen: klaar zonder voorbehoud. Nu moet ik het zelf uitproberen. Groen.
- Werkt: laten lopen. Geel.
De slechtste status van alle terminals komt terug op het tabblad van het project. Eén blik naar boven is genoeg. Een rood tabblad betekent dat daar iemand op me wacht of dat er iets is gecrasht. Geel betekent dat ik daar nu niets te doen heb.
En één ding is belangrijk. Als de status niet te herkennen is, verzint Fleet niet dat het klaar is. Een ontbrekend signaal is geen succes. Liever toont hij "weet ik niet" dan een vals groen.
Het knelpunt zijn niet de agents. Het is mijn aandacht. Het systeem moet bijhouden wie op me wacht, zodat ik dat niet hoef te doen.
Ik grijp alleen in waar het nodig is
Boven de terminals staat een overzicht. Eén regel per terminal: naam, status, opdracht. De opdracht is mijn eigen omschrijving of het onderwerp dat het gesprek zichzelf heeft gegeven. Ik hoef niet te onthouden wat ik waarheen heb gestuurd.
Mijn werk is daardoor veranderd. Ik loop de vensters niet meer rond. Ik kijk naar rood en antwoord of herstel. Ik kijk naar oranje en beslis. Groen probeer ik uit. De rest laat ik lopen.
Het is hetzelfde als een team van mensen leiden. Een goede manager loopt niet door het kantoor om over ieders schouder mee te kijken. Hij wil weten wie vastzit en wie een beslissing nodig heeft. De rest laat hij werken. Bij agents geldt dat nog sterker. Je kunt er meer hebben dan mensen en geen van hen komt uit zichzelf naar je toe.
Als ik op een klaar resultaat klik, wordt het gedimd. Ik weet wat ik al heb gezien en wat nog niet. Een gedimd resultaat kleurt het tabblad niet meer, dus bovenaan licht alleen op wat mij echt nodig heeft.
Kleinigheden die het meest besparen
Een paar dingen lijken een detail. Toch maken ze het grootste verschil.
Eén plek om te typen. Onder elke terminal staat een gewoon tekstveld. Ik typ daar zoals in elke editor, met accenten, met kopiëren, met correcties. Als een agent wacht op keuze 1, 2 of 3, beantwoordt een per ongeluk in de terminal getypt cijfer de vraag niet voor mij.
Keuzes als knoppen. Als de AI opties aanbiedt, verschijnen die boven het veld als knoppen. Ik klik en klaar. Als het aanbod intussen is veranderd, verstuurt Fleet niets en vraagt hij me opnieuw te kiezen.
Fictief voorbeeld: een agent bouwt het inloggen op een site en stuit op een beslissing. In plaats van een cijfer dat ik in de terminal typ, zie ik dit:
Dicteren. Een knop met een microfoon of twee keer tikken op de rechter Command-toets. Ik praat, de tekst komt terecht waar ik typ. Hij verstuurt het nooit zelf. Het laatste woord heb ik.
Terug na een herstart. Na een herstart van de computer komen de terminals terug en pakken ze precies het gesprek op dat erin liep. Als het niet te vinden is, start Fleet niet stilletjes een nieuw. Hij opent een lege terminal en schrijft waarom.
Verhuizen tussen projecten. Ik pak een terminal bij de kop en sleep hem naar het tabblad van een ander project. De agent draait door, met zijn gesprek, hij woont alleen ergens anders.
Zo probeer je het met twee agents
Je hoeft geen eigen app te bouwen. Het principe geldt ook als je twee agents en één chat hebt.
- Elke agent meldt zijn status. Ik werk, ik wacht op jou, ik ben klaar, er mist iets. Zet het in zijn instructies: aan het eind altijd één zin over wat klaar is en wat niet.
- Onderscheid "wacht op mij" van "werkt". Dat is het enige onderscheid dat je echt nodig hebt. Al het andere is bonus.
- Stilte is geen succes. Als een agent lang niets van zich heeft laten horen, ga er dan niet van uit dat het loopt. Kijk.
- Klaar betekent uitgeprobeerd. Tot die tijd is het werk dat gecontroleerd moet worden.
- Eén blik op alles. Niet tien vensters waartussen je wisselt. Eén overzicht waar je meteen ziet wie op je wacht.
Een test voor morgenochtend: voordat je de volgende agent start, zeg je tegen jezelf wie van de lopende agents nu op je wacht. Weet je dat niet binnen tien seconden, dan heb je geen capaciteitsprobleem. Dan heb je een overzichtsprobleem.
Meer agents helpen je niet als je niet weet wie van hen stilstaat. Bouw eerst het overzicht. Voeg dan agents toe.